« الله » برترین نام خدایی است که دارای همه کمالات و جودی است و « الرحمن » و « الرحیم » از صفات اوست نشانه رحمت آن هستی بی پایان است؛ با این فرق که رحمان بر « کثرت » رحمت دلالت می کند و رحیم بر « ثبات و دوام » آن . پس رحمان خدایی است که رحمت فراگیرش همه چیز و همه کس را شامل می شود (مؤمن ، کافر ، دنیا و آخرت ) و چنین رحمتی در برابر غضب نیست ، بلکه غضب نیز از مصادیق آن است و اما رحیم خدایی است که رحمتی ویژه برای مؤمنان دارد و این رحمت در برابر غضب اوست . خدای سبحان ، قرآن و نیز سوره را با نام خود می گشاید و بدین گونه ، ادب شروع کار با نام خدا را به انسانها می آموزد.

 الله : برترین نام از نامهای ذات مقدسی است که هستی صرف و جامع و مبدأ همه کمالات و جودی و منزّه از هر نقصی است و چون آن ذات اقدس جامع همه اسمای حسنی است و صفات نیکوست ، گفته می شود : « الله اسم ذاتی است که جامع همه کمالات است » و گرنه اشتمال بر کمالات در معنای این کلمه مـأخوذ نیست .

این نام مبارک مه از آن به « لفظ جلاله » یاد می شود و 2698 بار در قرآن کریم به کار رفته است ، در اصل « إله » بوده و همزه آن بر اثر کثرت استعمال حذف شده است و با پیوستن « الف و لام » به آن به صورت « الله » در آمده است.

 « إله » به معنای « مَألُوه » است و مَألُوه یا به معنای معبود است یا مُتَحیـّرٌ فیه ( ذاتی که همه عقلها و دلها درباره او متحیر و سرگردانند ) ، یا مفهوم جامع بین این دو

الرّحمن و الرّحیم : دو صفت از صفات علیای خدای سبحان است که از « رحمت » مشتق شد است . رحمان صیغه مبالغه است و بر « کثرت » دلالت می کند و رحیم صفت مشبهه است و « ثبات و بقا » را افاده می کند .

 لازم است توجه شود که چون خداوند سبحان به مقتضای « هوالأول » آغاز هر کار و هر شأن است ، اگر کاری بدون توجه به او آغاز شود منقطع الاول است ؛ چنانکه اگر کار و شأنی بدون قصد قرب به او که « هو الاخر » است ؛ انجام شود منقطع الآخر و اَبتَر خواهد بود . از این رو لازم است هر کاری با نام خدا آغاز شود . قهراً چنین کاری بی رجحان نیست ؛ زیرا کار مرجوح که خدا از آن ناراضی است هرگز به خدا نسبت ندارد .

معنای ابتدای کار با به نام خدا این است که خصوص لفظ « بسم الله » در آغاز آن مورد عنایت قرار گیرد ، ابنکه هر چه مایه تذکر الهی است ، هر چند کلمه ویژه « بسم الله » نباشد کافی است . بر این اساس ، برخی از ادعیه بدون کلمه « بسم الله » و با تحمید ، تسبیح یا تکبیر آغاز می شود که در همه موارد مزبور توجه به اسمی ار اسمای حسنا و صفتی از اوصاف علیای الهی است ؛ چنانکه در امتثال دستور خداوند درباره حلیّت و طهارت مذبوح یا منحور و اشتراط آن به تسمیه ، در آیه « فکلوا مما ذکر اسم الله علیه إن کنتم بایاته مؤمنین » و آیه « و لا تأکلوا مما لم یُذکَر اسم الله علیه و إنّه لفسقٌ » نقل شده است : شخصی هنگام ذَبح ، تسبیح یا تکبیر یا تهلیل یا تحمید خدا کرده است ( کافی است یا نه ؟ ) امام (علیه السلام) فرمود : نام خدا در همه این کلمات آمده است و چنین سر بریدنی صحیح و آن مذبوح یا منحور حلال است : « سیلته عن رجل ذبح فسبّح أو کبّر أو هلّل أو حمد الله قال : « هذا کلّه من أسماء الله ، لا بأس به »